Ένας Σύριος πρόσφυγας φιλοξενείται σε καταυλισμό κοντά στο Καβίρειο της Θήβας. Μια μέρα, ενώ έκανε περίπατο γύρω από το μνημείο, σκοντάφτει πάνω σ’ ένα πήλινο αντικείμενο. Το σηκώνει από το έδαφος και το περιεργάζεται. Προς έκπληξή του αυτό ζωντανεύει! Κ(ώδων): Γεια σου μικρέ.
Π(ρόσφυγας): Ποιος είσαι; ( Ρωτά το παιδί έκπληκτο).
Κ: Είμαι ο Κώδων από το Καβίρειο. Εσύ ποιος είσαι;
Π: Είμαι ο Χασάν. Είμαι πρόσφυγας από τη Συρία και μένω προσωρινά σ’ αυτό τον καταυλισμό. Να αυτόν εκεί ( δείχνει προς τον καταυλισμό).
Όμως … μπορείς και μιλάς; (Ρωτά απορημένο το παιδί). Περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα! Στην πατρίδα μου τα κουδούνια δε μιλάνε.
Κ: Δεν είμαι ένα οποιοδήποτε κουδούνι. Είμαι ο Ιερός Κώδων! Π: Τι εννοείς;
Κ: Σ΄ αυτό εδώ το μέρος ήταν κάποτε ένα Ιερό αφιερωμένο στο Θεό Κάβιρο, προστάτη της αμπελουργίας και στον Ιερό Παίδα. Σ΄ αυτούς η θεά Δήμητρα αποκάλυψε κάποιες μυστικές τελετές που αποσκοπούσαν στην ενίσχυση κάθε είδους γονιμότητας: της γης, αλλά και των ζώων και των ανθρώπων. Οι τελετές αυτές σχετίζονταν επίσης με τη μετάβαση των νέων από την παιδική ηλικία στην εφηβική και την ενηλικίωση.
Ε, λοιπόν κάποιοι πιστοί που ήρθαν να συμμετάσχουν στις τελετές αυτές με προσέφεραν ως δώρο στο Θεϊκό Παίδα. Ξέρεις, είμαι παιχνίδι για παιδιά όπως εσύ.
Π:Και πώς ξέμεινες εδώ; Κ: Μεγάλη ιστορία!
Π: Θα ήθελα να την ακούσω.
Κ: Κάποια στιγμή, τον 4ο μ. Χ. αιώνα, η λατρεία των Καβίρων σταμάτησε οριστικά και το Ιερό εγκαταλείφθηκε. Τα νερά της βροχής και η άγρια βλάστηση το κάλυψαν και μαζί όλα εμάς τα αναθήματα, τις προσφορές δηλαδή στους « Μεγάλους θεούς».
Μετά από πολλά χρόνια, το Ιερό το εντόπισαν αρχαιοκάπηλοι που προχώρησαν σε λαθρανασκαφές και πήραν πολλά από τα «αδέλφια» μου για να τα πουλήσουν. Όταν το 1887 ο επιμελητής αρχαιοτήτων Θήβας, Καλόπαις, βρήκε μολύβδινα ειδώλια ταύρων που προέρχονταν από το Ιερό να πωλούνται στην αγορά της Αθήνας, αμέσως κινητοποιήθηκε, εντόπισε το χώρο κι ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτες ανασκαφές. Τότε πολλά αγγεία βρέθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Εγώ όμως ξέμεινα εδώ, μόνος, χωρίς τους φίλους μου, τα υπόλοιπα καβιραϊκά αγγεία. (Λέει με παράπονο).
Π: Σε καταλαβαίνω. Είμαι κι εγώ μόνος όπως εσύ! Ο πόλεμος μού στέρησε την οικογένεια μου.
Ο πατέρας μου σκοτώθηκε και η μητέρα μου με την αδελφή μου πνίγηκαν, όταν η βάρκα που μας μετέφερε στην Ελλάδα βούλιαξε … την βούλιαξαν δηλαδή οι διακινητές μας. Πολύ μας ταλαιπώρησαν! Από τη στιγμή που τους πληρώσαμε τα ναύλα, η ζωή μας γι’ αυτούς έπαυε να έχει πια αξία.
Τους σκέφτομαι κάθε μέρα. Μερικές φορές εύχομαι να είχα πεθάνει κι εγώ. Τουλάχιστο τότε θα ήμουν μαζί τους.
Κ: Λυπάμαι πραγματικά! Είναι τραγικό αυτό που σου συνέβη! Αλλά μη σκέφτεσαι έτσι.
Κάνε κουράγιο και μην απελπίζεσαι.
Π: Μα πώς; Πριν από λίγους μήνες ήταν όλοι ζωντανοί. Πριν από ένα χρόνο ούτε που το φανταζόμουν ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Και τώρα … τώρα έχω χάσει τα πάντα.
Την οικογένειά μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου, την πατρίδα μου. Περίεργο δεν είναι πώς μεταβάλλεται η τύχη κάποιου από την μια μέρα στην άλλη;
Κ: Κουράγιο. Συμμερίζομαι τον πόνο σου. Έχω ζήσει κι εγώ δυσάρεστες καταστάσεις.
Έχω ζήσει πολέμους και φυσικές καταστροφές, αναγκάστηκα να αποχωριστώ τους φίλους μου τα άλλα αγγεία και να μείνω ολομόναχος. Φώναζα για βοήθεια αλλά κανένας δεν με άκουγε. Ήμουν εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες.
Πέρασαν μήνες, χρόνια, αιώνες μοναξιάς. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου … Παρακαλούσα να ξανασυναντηθώ μαζί με τα άλλα καβιραϊκά αγγεία και παιχνίδια.
Αλήθεια, εσένα τι σου λείπει περισσότερο από την πατρίδα σου;
Π: Μμμ … δεν ξέρω … τα πάντα … η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, το σχολείο μου … να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίχως έγνοιες. Εσένα;
Κ: Εμένα περισσότερο από όλα μου λείπουν οι φίλοι μου! Θέλω πολύ να ξανασυναντηθώ με τους σκύφους, τους κανθάρους, τους στροβίλους, τους αστραγάλους και όλα τα ειδώλια που προσφέρθηκαν στο Ιερό;
Π.: Καημένο μου κουδουνάκι, πόσο σε νιώθω! Μην απελπίζεσαι όμως! Εμένα και τους συμπατριώτες μου πρόσφυγες μας βοηθούν ορισμένοι καλοί άνθρωποι να ορθοποδήσουμε και να κάνουμε μια νέα αρχή!
Θα σε πάρω μαζί μου, λοιπόν, και θα απευθυνθούμε σε αυτούς για να σε βοηθήσουν να βρεις την οικογένειά σου, κάτι που για μένα είναι πλέον αδύνατο …
Κ: Σ΄ ευχαριστώ καλέ μου φίλε, αν και τώρα που σε γνώρισα δε θα ήθελα να σε αποχωριστώ τόσο σύντομα.
Π: Είσαι πολύ καλός, αλλά είναι χρέος μου να σε παραδώσω άμεσα στους αρχαιολόγους. Είσαι πολύ σημαντικός για κείνους. Αφού δεν μπορώ να σώσω την δική μου πολιτιστική κληρονομία, ας προστατεύσω τουλάχιστο αυτή της χώρας που με φιλοξενεί. Κ: Τι εννοείς;
Π: Στην πατρίδα μου τη Συρία, θύματα του πολέμου που διεξάγεται είναι και οι αρχαιότητές μας! Η τρομοκρατική οργάνωση ISIS επιδίδεται σε συστηματική καταστροφή των αρχαιολογικών χώρων και μνημείων με μπουλντόζες και εκρηκτικά, όπως έκαναν για παράδειγμα με τον ναό του Μπααλσαμίν στην Παλμύρα. Τις καταστροφές αυτές ήλθαν να συμπληρώσουν και οι παράνομες ανασκαφές και λεηλασίες που έχουν κάνει αρχαιοκάπηλοι, ντόπιοι και ξένοι, εκμεταλλευόμενοι την έκρυθμη κατάσταση της χώρας μας.
K: Κατάλαβα! Αφήνομαι λοιπόν στα χέρια σου και πλέον νιώθω πιο ασφαλής από ποτέ!
[Τα παιδί παίρνει το κουδουνάκι στα χέρια του και κατευθύνεται προς τον καταυλισμό των προσφύγων, όπου διαμένει προσωρινά]. Κ: Εδώ ζεις;
Π: Ναι. Δεν είναι όπως το σπίτι μου, αλλά εδώ τουλάχιστο μπορούμε να επιβιώσουμε μακριά από το φόβο του πολέμου.
Κ: ( δείχνοντας τους εθελοντές του καταυλισμού) Αυτοί ποιοι είναι;
Π: Είναι κάποιοι καλοί και ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι που μας βοηθούν και μας προσφέρουν τα απαραίτητα, όπως περίθαλψη και τροφή.
Κ: Α, ωραία! Πάμε να τους μιλήσουμε! (Πηγαίνουν προς το μέρος τους)
ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ: (προς το παιδί) Μικρέ, τι είναι αυτό που κρατάς;
Π: Ο φίλος μου ο Κώδωνας. Ορίστε δες και μόνος σου!
ΕθΕΛΟΝΤΗΣ: Πού το βρήκες αυτό! Αυτό είναι ένα σπουδαίο αρχαιολογικό εύρημα! Θα πρέπει να επικοινωνήσουμε αμέσως με το Μουσείο Θηβών, για να το παραδώσουμε!
Π: ( προς τον Κώδωνα) Το άκουσες Κώδων; Θα μπορέσεις να ξανασυναντηθείς με τους φίλους σου!
Κ: Εύχομαι να είναι εκεί όλη η οικογένειά μου! Όμως η αλήθεια είναι ότι θα μου λείψεις.
Π: Μην ανησυχείς! Θα σε επισκέπτομαι συχνά!
Κ: Τότε ας μη χάνουμε χρόνο! Πάμε στο Μουσείο!
Πηγαίνουν όλοι μαζί στο Μουσείο και εκεί ο Κώδων συναντά τα υπόλοιπα καβιραϊκά αγγεία, ειδώλια και παιχνίδια. Παίρνει τη θέση του στην προθήκη 133 και πλέον επανενώνεται με την καβιραϊκή του οικογένεια!
