ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΓια το σχολικό έτος 2023-24 το σχολείο μας αποφάσισε να υλοποιήσει το πολιτιστικό πρόγραμμα «Υιοθεσία αρχαίων θεάτρων. Μαθητές ξεναγούν μαθητές στα αρχαία θέατρα». Η σκέψη της υιοθεσίας ενός θεάτρου ή χώρου θέασης και η παρουσίασή του από τους ίδιους/ίδιες μαθητές/τριες και όχι από καθηγητές/τριες ή επαγγελματίες ξεναγούς, τους/τις γοήτευσε.
Το ερώτημα ποιος θα ήταν αυτός ο χώρος απαντήθηκε πολύ εύκολα και αυθόρμητα. Ήδη από την Α΄ γυμνασίου κατά την διδασκαλία των γιορτών της αρχαίας Αθήνας τα Ελευσίνια Μυστήρια είχαν προσελκύσει το ενδιαφέρον τους, όπως άλλωστε και οποιουδήποτε ασχοληθεί μαζί τους. Ο αρχαιολογικός χώρος της Ελευσίνας ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα.
Άμεσα σχηματίστηκαν ομάδες, μοιράστηκαν εργασίες, δόθηκε βιβλιογραφία, ορίστηκαν συναντήσεις κάθε εβδομάδα και η δράση μας είχε ξεκινήσει. Στις συναντήσεις προστίθονταν ή αφαιρούνταν στοιχεία, γινόντουσαν πρόβες και συζητήσεις για τον τρόπο παρουσίασης και ρυθμίζονταν οι λεπτομέρειες. Αρχές Μαρτίου επισκεφτήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο για να δουλέψουμε επιτόπου και ορίσαμε την 17/04/24 ως μέρα παρουσίασης.
Η Γ΄ τάξη του γυμνασίου μας θα παρουσίαζε την δουλειά της στους μαθητές/τριες της Α΄ και Β΄ τάξης του σχολείου μας καθώς και σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης του 7ου Γυμνασίου Χαϊδαρίου με το οποίο ήρθαμε σε επαφή και συνεννόηση. Ξημερώνοντας η 17η Απριλίου το άγχος αλλά και ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλα. Μια απειλή βροχής στον ανοιξιάτικο ουρανό, μια γενική απεργία με όλα τα προβλήματα που συνεπάγεται, μια βλάβη της τελευταίας στιγμής στο σχολικό μάς προβλημάτισε αλλά και πείσμωσε περισσότερο τα παιδιά που με αισιοδοξία και ενθουσιασμό ξεκίνησαν.
Φτάνοντας στον αρχαιολογικό χώρο η «θεά Δήμητρα» έδιωξε τα σύννεφα και μας καλωσόρισε με έναν καθαρό ουρανό κι έτσι όλα προμηνύονταν θετικά. Συναντήσαμε το 7ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου και μετά από τις απαραίτητες συστάσεις περάσαμε στον χώρο της Ρωμαϊκής Αυλής. Χωριστήκαμε σε 3 ομάδες με έναν μαθητή – ξεναγό για κάθε μία.
Η εκκίνηση έγινε από τη Ρωμαϊκή Αυλή απ’ όπου οι μαθητές μίλησαν για τον ναό της Αρτέμιδος–Ποσειδώνα και την Εσχάρα. Κάποιες πρώτες δειλές απορίες των φιλοξενούμενων απαντήθηκαν και προχωρήσαμε στις κλίμακες των Μεγάλων Προπυλαίων. Εκεί έγινε η παρουσίαση των Προπυλαίων και του Καλλίχορου Φρέατος με αναφορές στον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης και της αναζήτησής της από την Δήμητρα.
Η επόμενη στάση έγινε μπροστά από τα Μικρά Προπύλαια. Οι μαθητές – ξεναγοί παρουσίασαν το Πλουτώνιο, την Βαθμιδωτή Εξέδρα και την Αγέλαστο Πέτρα. Το παιχνίδι φαινόταν να κερδίζεται καθώς οι φιλοξενούμενοι μαθητές έδειχναν ενδιαφέρον, άκουγαν με προσοχή και έθεταν ερωτήσεις.
Ο τελευταίος σταθμός ήταν μέσα στον χώρο του Τελεστηρίου. Μαθητές/τριες και καθηγητές/τριες καθίσαμε στις εξέδρες της δυτικής πλευράς και οι ξεναγοί μάς μίλησαν αναλυτικότερα για τον μύθο, την ερμηνεία του και τα δρώμενα κατά τις 9 μέρες των Μυστηρίων. Στο τέλος δύο μαθήτριες παρουσίασαν ένα δρώμενο εμπνευσμένο από τον ομηρικό ύμνο για την Ελευσίνα.
Η μαυροφορεμένη Δήμητρα συνάντησε την ντυμένη στα λευκά κόρη της σε μία αναπαράσταση της συνάντησής τους και ένας τρίτος μαθητής έκλεισε τον μύθο. Το χειροκρότημα υπήρξε ενθουσιώδες και η αίσθηση ότι ο στόχος είχε επιτευχθεί ήταν διάχυτη. Το 7ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου μας εξέπληξε με ένα δώρο, μια ζωγραφιά εμπνευσμένη από αρχαία κείμενα.
Οι μαθητές/τριες των δύο σχολείων περιηγήθηκαν μόνοι τους για λίγη ώρα όπου ο καθένας ήθελε να επιμείνει και ικανοποιημένοι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.
Στο πούλμαν με το οποίο επιστρέφαμε η χαρά ήταν μεγάλη. Κάποιοι μαθητές της Β΄ γυμνασίου του σχολείου μας ήρθαν στο δικό μας πούλμαν και οι ερωτήσεις τους για το αν θα παρουσίαζαν και εκείνοι κάτι παρόμοιο την επόμενη χρονιά επιβεβαίωσαν την αίσθηση επιτυχίας. Πραγματικά το έργο του Διαζώματος είναι μοναδικό για την ευκαιρία που δίνει στους μαθητές να γνωρίσουν και να αγαπήσουν έναν από τους άπειρους αρχαιολογικούς χώρους θέασης της Ελλάδας.
Ένα έργο που αξίζει να αγκαλιάσουν τα σχολεία όλης της χώρας.
Θερμές ευχαριστίες στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής και ιδιαίτερες ευχαριστίες στην κα Μπελογιάννη για τη βοήθεια, τη συμπαράσταση, τις συμβουλές και την ευγένειά της.
Μαθητές – ξεναγοί: Αρντάς Αρτίν, Γιεπραμιάν Μαριάννα, Καρτζιάν Άλεξ, Καρτζιάν Αρίς, Κασσαρτζιάν Γκάρο, Κουγιουμτζιάν Ναταλία, Μινασιάν Ελισάβετ, Μουράτογλου Αλέν, Μουράτογλου Κριστιάν, Σαχίνογλου Αρτούρ.
Μαθητές που παρουσίασαν το δρώμενο: Κουγιουμτζιάν Ναταλία, Μινασιάν Ελισάβετ, Κασσαρτζιάν Γκάρο .
Εκπαιδευτικοί – συντονιστές: Βλαχοπούλου Ανδρονίκη, Κολτσίδα Αλεξάνδρα.
ΔΗΜΗΤΡΑΠερσεφόνη, επιτέλους σε κρατώ πάλι στηναγκαλιά μου. Πες μου, πώς σε πλάνεψε, πώς σε πήρε σταέγκατα της γης ο Άδης; ΚΟΡΗΤο πώς με του πατέρα Δία τη σοφή βουλήαρπάζοντάς μεμε τράβηξε και με πήγε στα τρίσβαθα τηςγης,θα σου το αποκαλύψω κι όλα θα σου τα πω,αφού ρωτάς.
Μαζεύοντας λουλούδια, ρόδα και κρόκο,όμορφους μενεξέδες σε μαλακό λιβάδι,κρίνα, υάκινθο και νάρκισσο θαμπώθηκακαι έσκυψα, απλώνοντας τα δυο μου χέρια,να πιάσω του κόσμου αυτό το χάρμα.
Ξάφνου ανοίγει η γη,από βαθιά έγινε πλατιά, κι ανέβηκε οβασιλιάς του Κάτω Κόσμουμε τα άλογά του αθάνατα.
Βίαια με άρπαξε, με έσυρε επάνω στοχρυσό του άρμα, ολοφυρόμενη,ενώ η φωνή μου κατακόρυφη αντηχούσε.
Κι όμως κανείς δεν βρέθηκε, αθάνατος ήκαι θνητός,ν’ ακούσει την κραυγή μου. ΔΗΜΗΤΡΑΣε άκουσα. Έσφαξετην άμοιρη καρδιά μου πόνος.
Έριξαστους ώμους μαύρο πέπλο, σαν το πουλίόρμησα γυρεύοντάς σε, σε στεριά καιθάλασσα.
Όμως κανείς δεν ήθελε να μου προδώσειτην αλήθεια,ούτε θεός ούτε θνητός,κανείς δεν φανερώθηκε οιωνός,για να μου φέρει αληθινό μαντάτο.
Μέρες εννιά, νύχτες εννιά περιπλανήθηκαστη γη,στα χέρια μου βαστώντας αναμμένες δάδες·την αμβροσία δεν γεύτηκα, το νέκταρ τογλυκό δεν το δοκίμασα,δεν έλουσα το σώμα μου, στη θλίψηβουτηγμένη.
Κι έφεξε η μέρα η δέκατη, προβάλλονταςλαμπρή η Αυγή·τότε με συναπάντησε η Εκάτη. Μαζί τηςέφτασα στον Ήλιο που όλα τα βλέπει και έμαθα την αλήθεια, πως ο Δίας άφησε νασε λέει ο αδελφός του ο Άδης γυναίκα του. Αυτός στο ζοφερό το σκότος, αφού σεάρπαξε,σε οδήγησε με τ’ άλογά του.
ΚΟΡΗΚαι συ μάνα τι έκανες σαν έμαθες τα νέα; ΔΗΜΗΤΡΑΓύρισα όλους τους τόπους για να σε βρωκαι έφτασα εδώ στην Ελευσίνα.
Άγονη και ολέθρια χρονιά στη γηγια τους ανθρώπους έφερα. Το έδαφος δεφύτρωνε σπόρο. Μάταια τα βόδια τράβαγανστη γη τα άροτρα.
Και θα εξαφάνιζα ασφαλώς το γένος τωνφθαρτών ανθρώπωναπό την πείνα τη σκληρή, εάν ο Δίας δεντο καταλάβαινε και δεν συλλογιζόταν.
Τους ευδαίμονες αιώνιους θεούςόλους τους έστειλε σε με, κι αυτοίένας-ένας μου πρόσφεραν πλούσια δώρα,και μου έταζαν τιμές,αλλά κανείς να μου γυρίσει το μυαλό καιτην ψυχή δεν μπόραγε, τα λόγια τους με πείσμα δεν δεχόμουν και ξεκάθαραπαράγγειλα στον Δία ότι ποτέ καρπό δεν θα δώσει η γης, αν δεν σε αντικρύσω.
Αυτά σαν έμαθε ο βροντερός ο Ζευςέστειλε στον Άδη τον Ερμή με το χρυσόραβδί,να τον ξεπλανέψει με γλυκά λόγιααπ’ το κατάμαυρο σκοτάδιστο φως να σε ξαναφέρει. ΚΟΡΗΉρθε μητέρα ο Ερμής, βρισκόμουν εκεί στοπλάι του Άδη, όταν του είπε την προσταγή του Δία. Ένευσε με τα φρύδια, και στουΔία την εντολή πειθάρχησε.
Κι αμέσως μου είπε:Πήγαινε, Περσεφόνη, στη μαυρόπεπλημητέρα σουμε την ψυχή και την καρδιά ήρεμη μες σταστήθη. Και εγώ αναγάλλιασα κι ορμητικά αναπήδησα από χαρά και να’μαι. ΔΗΜΗΤΡΑΤέκνο μου μη και άγγιξες όσο εκεί κάτω ήσουνκάποια τροφή; Μίλα, μη μου το κρύβεις,για να ξέρουμε κι οι δυο·αν δεν γεύτηκες κι ανέβηκες από τονμισητό Άδη,κοντά μου και στον μαυρονέφελο πατέρατον Κρονίδηθα μένεις τιμημένη μέσα σ’ όλους τουςαθανάτους.
Αλλιώς, ξαναγυρίζοντας στα τρίσβαθα τηςγηςθα κατοικείς εκεί τη μια εποχή από τιςτρεις του χρόνου,τις άλλες δυο κοντά μου και με τουςάλλους αθανάτους ΚΟΡΗΕγώ, μητέρα, θα σου πω όλη την αλήθεια.
Όταν ο Ερμής γοργός σωτήριοςαγγελιαφόρος ήρθεσε μένα απ’ τον πατέρα Κρονίδη και τουςάλλους επουράνιουςαπό το Έρεβος να βγω, για να με δεις ηίδιανα πάψεις το θυμό και τη φριχτή οργή γιατους αθάνατους,τότε εγώ πήδηξα από χαρά, κρυφά όμωςεκείνοςστο χέρι μου έβαλε σπυρί ροδιού, τροφήγλυκιά σαν μέλι,και μ’ εξανάγκασε να το γευθώ με βία κι άθελάμου. ΔΗΜΗΤΡΑΤότε, ξαναγυρίζοντας στα τρίσβαθα τηςγηςθα κατοικείς εκεί τη μια εποχή από τιςτρεις του χρόνου,τις άλλες δυο κοντά μου και με τουςάλλους αθανάτους ΑΦΗΓΗΤΗΣΌλη την ημέρα ίδια διάθεση έχοντας κι οιδυοη μια της άλλης την ψυχή και την καρδιάθερμαίνανσφιχταγκαλιασμένες, και καταπράυνε ηψυχή απ’ τον θυμό.
Χαρές έδιναν και έπαιρναν η μια από τηνάλλη.
Τότε κοντά τους ήρθε η Εκάτη,κι αγκάλιασε πολλές φορές της Δήμητραςτην κόρη·συνοδός κι ακόλουθός της έγινε από τότε.
Σ’ αυτές αγγελιαφόρο έστειλε ο Δίαςτη Ρέα την καλλίκομη, να οδηγήσει τημαυρόπεπλη μητέραστο γένος των θεών, και υποσχέθηκε τιμέςνα δώσει, όσες διάλεγε μες στουςαθάνατους θεούς·και συγκατάνευσε με του καιρού τογύρισμα να ‘ναι η κόρηκατά το τρίτο μέρος του κάτω στ’ολόμαυρο σκοτάδικαι στ’ άλλα δυο στη μάνα της και τουςάλλους αθανάτουςΈτσι είπε, κι η θεά στ’ αγγέλματα τουΔία δεν παράκουσεκαι γρήγορα ξανάδωσε καρπό στη γη μετους χοντρούς τους σβώλους.
Και τότε η απέραντη όλη η γης με φύλλακαι άνθηγέμισε, […]
